Η ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΑΚΑΚΙΑΣ
Ο άγιος Νεκτάριος παρουσιάζοντας την εικόνα του ακάκου ανθρώπου, έγραφε «Άκακος άνθρωπος είναι ο απονήρευτος, που δεν έχει κακία, ο ευθύς, ο ακέραιος, ο δίκαιος.
Ακάκους ανακηρύσσει ο άγιος Διονύσιος ο Αεροπαγίτης «όσους δεν μελετούν τα κακά ούτε τα προσποιούνται, αλλά καθόλουδεν ξεφεύγουν από την καλοσύνη προς την κακία των άλλων, αντιθέτως μιμούμενοι τον Θεό κάνουν καλούς τους κακούς και απλώνουν πάνω τους την μεγάλη τους αγαθότητα και με επιείκεια τους ονομάζουν ομοίους τους».
Ο άκακος δεν είναι κακούργος. Στέκεται απέναντι του Θεού φέροντας όχι μόνο την εμφανή εξωτερικά χρηστότητα και αγαθοσύνη, αλλά έχοντας καρδιά όχι βέβηλη και
μάλιστα φαίνεται ότι είναι και αβέβηλος. Ο άκακος ευλογείται από τον Θεό και εντάσσεται στον χορό των δικαίων. Είναι αγαπητός στον Θεό, θα ζήσει έχοντας πεποίθηση σε Αυτόν και ο Θεός θα τον δοξάσει όλες τις ημέρες»1
Ο Μέγας Βασίλειος τονίζει για τον άκακο «Τον άκακο χαρακτηρίζει η απλότητα του χαρακτήρα, η γενναιότητα, το ανεπιτήδευτο. Τέτοιος υπήρξε ο Ιακώβ. «Ιακώβ δε άνθρωπος άπλαστος, οικών οικίαν»Γεν. 25-27. Δηλαδή, χρησιμοποιούσε την απλότητα της φύσεως και δεν είχε τίποτε πλαστό από την τέχνη. Παραδείγματος χάρη, δεν είχε προσωπείο, για να εξαπατήσει αυτούς που τον επισκέπτονταν». Καί στην ίδια ομιλία του, «Εις την αρχήν των Παροιμιών», θα πη «Πρέπει, νομίζω, ο τέλειος να είναι φρόνιμος ως προς το καλό και ακέραιος ως προς το κακό»2.
Ο γέροντας Παίσιος μιλώντας για τους μοναχούς, έλεγε «Έρχονται στο μοναστήρι οι περισσότεροι μικροί, βρίσκουν πνευματικούς γονείς και μπορεί να μείνουν σε μία παιδική κατάσταση, με παιδικές απαιτήσεις, ενώ, αν ήσαν στο κόσμο, θα γίνονταν γονείς. Παραμένουν, δηλαδή, συνέχεια σαν παιδιά όχι με την καλή έννοια, αλλά με την μωρουδίστικη… Να γίνουμε παιδιά στην ακακία, όχι στο μυαλό. Γιατί αλλιώς, πως θα μπη στην ζωή μας η παλληκαριά; Πως θα μπη ο ανδρισμός; Ένας μοναχός, για να κάνη προκοπή, πρέπει να μαλακώση αυτό το σκληρό που έχει, να κάνη δηλαδή λίγο μητρική την καρδιά του. Καί μία μοναχή, για να κάνη προκοπή, πρέπει να αποκτήση λίγο ανδρισμό»3 .
Το Γεροντικό αναφέρει για τον Αββά Ιωάννη τον Πέρση«Ότι, σαν εμφανίστηκαν στο κελλί του μερικοί κακοποιοί, έφερε μπροστά τους λεκάνη και τους ζητούσε επίμονα να τους πλύνη τα πόδια. Καί εκείνοι, νιώθοντας ντροπή, άρχισαν να μετανοούν»4 .
Γιά δε τον Αββά Αμμωνά, λέγει σχετικά για την αρετή της ακακίας «Ότι προφήτευσε ο Αββάς Αντώνιος, λέγοντας: «Έχεις να προκόψης στον φόβο του Θεού». Καί τον έβγαλε από το κελλί και του έδειξε ένα λιθάρι και του είπε: «Βρίσε αυτό το λιθάρι και χτύπησέ το». Καί εκείνος έκαμε έτσι. Τότε του λέγει ο Αββάς Αντώνιος: «Μίλησε το λιθάρι αυτό;». Καί απαντά εκείνος: «Όχι». Καί του λέγει ο Αββάς Αντώνιος: «Έτσι και συ μέλλεις να φθάσης σ᾽αυτό το μέτρο». Πράγμα οπού και έγινε. Γιατί τόσο πρόκοψε ο Αββάς Αμμωνάς, ώστε από την πολλή του αγαθότητα να μη γνωρίζη πλέον την κακία. Έτσι, όταν έγινε επίσκοπος, του έφεραν μία κόρη οπού είχε μείνει έγκυος και του λέγουν: «Ο δείνα το έκαμε αυτό. Τιμώρησέ τους».Αλλά εκείνος σταύρωσε την κοιλιά της και πρόσταξε να της δώσουν έξη ζευγάρια σεντόνια, λέγοντας: «Μη, σαν πάη να γεννήση, πεθάνη ή η ίδια ή το παιδί και δεν βρεθή τίποτε για την κηδεία». Τού λέγουν οι κατήγοροί της: «Τι είναι αυτό οπού κάνεις; Τιμώρησέ τους». Καί εκείνος τους απαντά: «Βλέπετε, αδελφοί, ότι κοντά στον θάνατο είναι. Τι άλλο μπορώ λοιπόν να κάμω;». Καί την άφησε να πάη στο καλό. Καί δεν τόλμησε ο γέρων να κατακρίνη κανέναν»5.
Ακάκους ανακηρύσσει ο άγιος Διονύσιος ο Αεροπαγίτης «όσους δεν μελετούν τα κακά ούτε τα προσποιούνται, αλλά καθόλουδεν ξεφεύγουν από την καλοσύνη προς την κακία των άλλων, αντιθέτως μιμούμενοι τον Θεό κάνουν καλούς τους κακούς και απλώνουν πάνω τους την μεγάλη τους αγαθότητα και με επιείκεια τους ονομάζουν ομοίους τους».
Ο άκακος δεν είναι κακούργος. Στέκεται απέναντι του Θεού φέροντας όχι μόνο την εμφανή εξωτερικά χρηστότητα και αγαθοσύνη, αλλά έχοντας καρδιά όχι βέβηλη και
μάλιστα φαίνεται ότι είναι και αβέβηλος. Ο άκακος ευλογείται από τον Θεό και εντάσσεται στον χορό των δικαίων. Είναι αγαπητός στον Θεό, θα ζήσει έχοντας πεποίθηση σε Αυτόν και ο Θεός θα τον δοξάσει όλες τις ημέρες»1
Ο Μέγας Βασίλειος τονίζει για τον άκακο «Τον άκακο χαρακτηρίζει η απλότητα του χαρακτήρα, η γενναιότητα, το ανεπιτήδευτο. Τέτοιος υπήρξε ο Ιακώβ. «Ιακώβ δε άνθρωπος άπλαστος, οικών οικίαν»Γεν. 25-27. Δηλαδή, χρησιμοποιούσε την απλότητα της φύσεως και δεν είχε τίποτε πλαστό από την τέχνη. Παραδείγματος χάρη, δεν είχε προσωπείο, για να εξαπατήσει αυτούς που τον επισκέπτονταν». Καί στην ίδια ομιλία του, «Εις την αρχήν των Παροιμιών», θα πη «Πρέπει, νομίζω, ο τέλειος να είναι φρόνιμος ως προς το καλό και ακέραιος ως προς το κακό»2.
Ο γέροντας Παίσιος μιλώντας για τους μοναχούς, έλεγε «Έρχονται στο μοναστήρι οι περισσότεροι μικροί, βρίσκουν πνευματικούς γονείς και μπορεί να μείνουν σε μία παιδική κατάσταση, με παιδικές απαιτήσεις, ενώ, αν ήσαν στο κόσμο, θα γίνονταν γονείς. Παραμένουν, δηλαδή, συνέχεια σαν παιδιά όχι με την καλή έννοια, αλλά με την μωρουδίστικη… Να γίνουμε παιδιά στην ακακία, όχι στο μυαλό. Γιατί αλλιώς, πως θα μπη στην ζωή μας η παλληκαριά; Πως θα μπη ο ανδρισμός; Ένας μοναχός, για να κάνη προκοπή, πρέπει να μαλακώση αυτό το σκληρό που έχει, να κάνη δηλαδή λίγο μητρική την καρδιά του. Καί μία μοναχή, για να κάνη προκοπή, πρέπει να αποκτήση λίγο ανδρισμό»3 .
Το Γεροντικό αναφέρει για τον Αββά Ιωάννη τον Πέρση«Ότι, σαν εμφανίστηκαν στο κελλί του μερικοί κακοποιοί, έφερε μπροστά τους λεκάνη και τους ζητούσε επίμονα να τους πλύνη τα πόδια. Καί εκείνοι, νιώθοντας ντροπή, άρχισαν να μετανοούν»4 .
Γιά δε τον Αββά Αμμωνά, λέγει σχετικά για την αρετή της ακακίας «Ότι προφήτευσε ο Αββάς Αντώνιος, λέγοντας: «Έχεις να προκόψης στον φόβο του Θεού». Καί τον έβγαλε από το κελλί και του έδειξε ένα λιθάρι και του είπε: «Βρίσε αυτό το λιθάρι και χτύπησέ το». Καί εκείνος έκαμε έτσι. Τότε του λέγει ο Αββάς Αντώνιος: «Μίλησε το λιθάρι αυτό;». Καί απαντά εκείνος: «Όχι». Καί του λέγει ο Αββάς Αντώνιος: «Έτσι και συ μέλλεις να φθάσης σ᾽αυτό το μέτρο». Πράγμα οπού και έγινε. Γιατί τόσο πρόκοψε ο Αββάς Αμμωνάς, ώστε από την πολλή του αγαθότητα να μη γνωρίζη πλέον την κακία. Έτσι, όταν έγινε επίσκοπος, του έφεραν μία κόρη οπού είχε μείνει έγκυος και του λέγουν: «Ο δείνα το έκαμε αυτό. Τιμώρησέ τους».Αλλά εκείνος σταύρωσε την κοιλιά της και πρόσταξε να της δώσουν έξη ζευγάρια σεντόνια, λέγοντας: «Μη, σαν πάη να γεννήση, πεθάνη ή η ίδια ή το παιδί και δεν βρεθή τίποτε για την κηδεία». Τού λέγουν οι κατήγοροί της: «Τι είναι αυτό οπού κάνεις; Τιμώρησέ τους». Καί εκείνος τους απαντά: «Βλέπετε, αδελφοί, ότι κοντά στον θάνατο είναι. Τι άλλο μπορώ λοιπόν να κάμω;». Καί την άφησε να πάη στο καλό. Καί δεν τόλμησε ο γέρων να κατακρίνη κανέναν»5.
ΕΙΣΑΙ ΑΓΓΕΛΟΣ, ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ?
του πατρός Ανδρέα Κονάνου
Κάνε το θυμό σου
ένταση ζωής.
Τη ζήλια ηρέμησέ τη
με την αγάπη.
Αγάπη και προς τον εαυτό σου,
εννοώ.
Την πορνεία
θεράπευσέ τη...
με την αληθινή,
ουσιαστική
και στοργική σχέση.
Τη λαιμαργία
με την εκτίμηση
του εαυτού σου.
Που όλο τον υποτιμάς
και τον τιμωρείς.
Αν νιώθεις άσχημος,
μάθε ότι δεν είσαι,
μα έτσι νομίζεις.
Σε έπεισαν πως δεν αξίζεις σε πολλά.
Παιδιόθεν.
Και γενικά,
στο βάθος κάθε πάθους,
να ξέρεις ότι κρύβεται ένα αίτημα ιερό,
ένας πόθος γνήσιος,
μια διψασμένη
αναζήτηση Θεού.
Τίποτε δεν είναι
για πέταμα.
Όλα είναι πανέμορφα
όταν βρουν το δρόμο τους
και τη γνήσια
εκπλήρωσή τους.
Κάνε το θυμό σου
ένταση ζωής.
Τη ζήλια ηρέμησέ τη
με την αγάπη.
Αγάπη και προς τον εαυτό σου,
εννοώ.
Την πορνεία
θεράπευσέ τη...
με την αληθινή,
ουσιαστική
και στοργική σχέση.
Τη λαιμαργία
με την εκτίμηση
του εαυτού σου.
Που όλο τον υποτιμάς
και τον τιμωρείς.
Αν νιώθεις άσχημος,
μάθε ότι δεν είσαι,
μα έτσι νομίζεις.
Σε έπεισαν πως δεν αξίζεις σε πολλά.
Παιδιόθεν.
Και γενικά,
στο βάθος κάθε πάθους,
να ξέρεις ότι κρύβεται ένα αίτημα ιερό,
ένας πόθος γνήσιος,
μια διψασμένη
αναζήτηση Θεού.
Τίποτε δεν είναι
για πέταμα.
Όλα είναι πανέμορφα
όταν βρουν το δρόμο τους
και τη γνήσια
εκπλήρωσή τους.
Ο ΘΕΟΣ ΑΚΟΥΕΙ
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, σε ηλικία 22 ετών, επιθυμώντας να διευρύνει τις γνώσεις του, έρχεται στην Αθήνα, με πλοίο. Καθ' οδόν όμως ξεσηκώνεται τρομερή τρικυμία. Το πλοίο εκινδύνευε να βυθισθή αύτανδρο. Όλοι θρηνούσαν και έκλαιγαν.
Καθώς γραφεί ο Γρηγόριος: -Ενώ όλοι εφοβούντο τον σωματικό θάνατο, εγώ έτρεμα περισσότερο τον ψυχικό θάνατο. Γιατί εκινδύνευα, ο άθλιος, να πεθάνω αβάπτιστος (τότε εβαπτίζονταν σε μεγαλύτερη ηλικία) (Ρ. 0.35,1024).
Ένθυμούμενος λοιπόν, ο Γρηγόριος, τα θαύματα πού επετέλεσε κατά καιρούς ο Θεός, άρχισε να θρηνεί και να χύνει ποταμούς δακρύων, ενώπιον πάντων, λέγοντας: -Σε παρακαλώ, Θεέ μου, μη με πάρεις χωρίς το ένδυμα του θείου βαπτίσματος. Λύτρωσε με από τον επικείμενο θανάσιμο κίνδυνο. Σου υπόσχομαι, μόλις γλυτώσω, να βαπτισθώ και να αφιερώσω τον εαυτό μου σε Σένα, τον Σωτήρα μου.Και ο Χριστός τον άκουσε τον Γρηγόριο. Στη στιγμή γαλήνευσε η θάλασσα. Ή καταιγίδα...
... μεταβλήθηκε σε απαλή αύρα. Και εσώθηκαν όλοι. (Μέγας Συναξαριστής, Ιανουαρίου 25).
* * *
Πόσες φορές βρισκόμαστε σε ανάλογη θέση! Και δεν εισακούεται η δέηση μας. Γιατί; Τι να κάνουμε για να μας ακούσει ο Θεός; Ό Θεός άκουσε τον νεαρό αβάπτιστο Γρηγόριο. Δεν θα ακούσει τους χριστιανούς πού έχουν λάβει την χάρη του αγίου βαπτίσματος και κοινωνούν το σώμα και το αίμα Του; Βέβαια, ο τότε αβάπτιστος Γρηγόριος ήταν, κατά την προαίρεση του, πιο συνειδητός χριστιανός απ' ό,τι πολλοί βαπτισμένοι χριστιανοί σήμερα! Άλλα εδώ ακριβώς, έγκειται και η αδυναμία των χλιαρών προσευχών μας.
Δεν έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Χριστό, ο όποιος μας προτρέπει: - Σάς λέω λοιπόν: Ζητάτε και θα σας δοθή, ψάχνετε και θα βρείτε, χτυπάτε την πόρτα και θα σας ανοιχθή. Όποιος ζητάει παίρνει, όποιος ψάχνει βρίσκει, κι' όποιος χτυπάει του ανοίγουν (Λουκ. 11,9-10). Ό Κύριος, λοιπόν, ως φιλάνθρωπος και ελεήμων Θεός, μας δίνει απίστευτα «δικαιώματα».
Όταν δεν ακούει τις παρακλήσεις μας, αυτό γίνεται
• είτε διότι θέλει να αυξήσει την πίστη μας και την εμπιστοσύνη μας σ' Αυτόν, ώστε να Τον πλησιάσωμε περισσότερο,
• είτε διότι αυτό πού ζητάμε είναι προς πνευματική μας ζημία. Θα βλάψη την ψυχή μας, Θα μας απομακρύνη απ' Αυτόν. Και φυσικά είναι αδύνατο να συνεργή ο Χριστός σ' ένα τέτοιο κακό.
Να γιατί, στο τέλος όλων των αιτήσεων και δεήσεων μας πρέπει να λέμε τα λόγια: Αυτό θέλω εγώ Κύριε. Άλλα, Συ γνωρίζεις καλύτερα από εμένα, ποιο είναι το συμφέρον μου. Γι' αυτό, «γενηθήτω το θέλημα Σου». Σε όλα. Και πάντοτε.
Αρχιμ. Ν. Κ.
Καθώς γραφεί ο Γρηγόριος: -Ενώ όλοι εφοβούντο τον σωματικό θάνατο, εγώ έτρεμα περισσότερο τον ψυχικό θάνατο. Γιατί εκινδύνευα, ο άθλιος, να πεθάνω αβάπτιστος (τότε εβαπτίζονταν σε μεγαλύτερη ηλικία) (Ρ. 0.35,1024).
Ένθυμούμενος λοιπόν, ο Γρηγόριος, τα θαύματα πού επετέλεσε κατά καιρούς ο Θεός, άρχισε να θρηνεί και να χύνει ποταμούς δακρύων, ενώπιον πάντων, λέγοντας: -Σε παρακαλώ, Θεέ μου, μη με πάρεις χωρίς το ένδυμα του θείου βαπτίσματος. Λύτρωσε με από τον επικείμενο θανάσιμο κίνδυνο. Σου υπόσχομαι, μόλις γλυτώσω, να βαπτισθώ και να αφιερώσω τον εαυτό μου σε Σένα, τον Σωτήρα μου.Και ο Χριστός τον άκουσε τον Γρηγόριο. Στη στιγμή γαλήνευσε η θάλασσα. Ή καταιγίδα...
... μεταβλήθηκε σε απαλή αύρα. Και εσώθηκαν όλοι. (Μέγας Συναξαριστής, Ιανουαρίου 25).
* * *
Πόσες φορές βρισκόμαστε σε ανάλογη θέση! Και δεν εισακούεται η δέηση μας. Γιατί; Τι να κάνουμε για να μας ακούσει ο Θεός; Ό Θεός άκουσε τον νεαρό αβάπτιστο Γρηγόριο. Δεν θα ακούσει τους χριστιανούς πού έχουν λάβει την χάρη του αγίου βαπτίσματος και κοινωνούν το σώμα και το αίμα Του; Βέβαια, ο τότε αβάπτιστος Γρηγόριος ήταν, κατά την προαίρεση του, πιο συνειδητός χριστιανός απ' ό,τι πολλοί βαπτισμένοι χριστιανοί σήμερα! Άλλα εδώ ακριβώς, έγκειται και η αδυναμία των χλιαρών προσευχών μας.
Δεν έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Χριστό, ο όποιος μας προτρέπει: - Σάς λέω λοιπόν: Ζητάτε και θα σας δοθή, ψάχνετε και θα βρείτε, χτυπάτε την πόρτα και θα σας ανοιχθή. Όποιος ζητάει παίρνει, όποιος ψάχνει βρίσκει, κι' όποιος χτυπάει του ανοίγουν (Λουκ. 11,9-10). Ό Κύριος, λοιπόν, ως φιλάνθρωπος και ελεήμων Θεός, μας δίνει απίστευτα «δικαιώματα».
Όταν δεν ακούει τις παρακλήσεις μας, αυτό γίνεται
• είτε διότι θέλει να αυξήσει την πίστη μας και την εμπιστοσύνη μας σ' Αυτόν, ώστε να Τον πλησιάσωμε περισσότερο,
• είτε διότι αυτό πού ζητάμε είναι προς πνευματική μας ζημία. Θα βλάψη την ψυχή μας, Θα μας απομακρύνη απ' Αυτόν. Και φυσικά είναι αδύνατο να συνεργή ο Χριστός σ' ένα τέτοιο κακό.
Να γιατί, στο τέλος όλων των αιτήσεων και δεήσεων μας πρέπει να λέμε τα λόγια: Αυτό θέλω εγώ Κύριε. Άλλα, Συ γνωρίζεις καλύτερα από εμένα, ποιο είναι το συμφέρον μου. Γι' αυτό, «γενηθήτω το θέλημα Σου». Σε όλα. Και πάντοτε.
Αρχιμ. Ν. Κ.
ΠΩΣ ΝΑ ΔΙΩΧΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΥΣ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ
ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ
Κανένας αρχάριος στην πνευματική ζωή δεν μπορεί να διώξη τον κακό λογισμό, αν ίσως δεν τον διώξη ο Θεός.δυνατές ψυχές μπορούν να πολεμήσουν και να διώξουν τούς κακούς λογισμούς, πλην κι αυτές όχι από λόγου τους, αλλά μαζί με τον Θεό τους πολεμούν και τούς διώχνουν.
Όταν σου έρχονται κακοί λογισμοί να επικαλήσαι ακατάπαυστα τον Κύριον Ιησούν, ήγουν να λες την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, Γιέ του θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν», κι αυτοί θα φυγαδευθούν γιατί δεν υποφέρουν τη θέρμη πού ανάβει στην καρδιά η προσευχή.
Η θέρμη αυτή είναι φωτιά που τους καίει, καθώς λέγει και ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος.
Με το όνομα του Ιησού χτύπα και λάβωνε τους εχθρούς. Επειδή και ο θεός ημών είναι φωτιά που αφανίζει την κακία.
Κανένας αρχάριος στην πνευματική ζωή δεν μπορεί να διώξη τον κακό λογισμό, αν ίσως δεν τον διώξη ο Θεός.δυνατές ψυχές μπορούν να πολεμήσουν και να διώξουν τούς κακούς λογισμούς, πλην κι αυτές όχι από λόγου τους, αλλά μαζί με τον Θεό τους πολεμούν και τούς διώχνουν.
Όταν σου έρχονται κακοί λογισμοί να επικαλήσαι ακατάπαυστα τον Κύριον Ιησούν, ήγουν να λες την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, Γιέ του θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν», κι αυτοί θα φυγαδευθούν γιατί δεν υποφέρουν τη θέρμη πού ανάβει στην καρδιά η προσευχή.
Η θέρμη αυτή είναι φωτιά που τους καίει, καθώς λέγει και ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος.
Με το όνομα του Ιησού χτύπα και λάβωνε τους εχθρούς. Επειδή και ο θεός ημών είναι φωτιά που αφανίζει την κακία.
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΕΝΕΡΓΕΙ?
Η Αγία Γραφή μας λέει ότι ο διάβολος είναι «ο πεσών Εωσφόρος». γι' αυτόν μας πληροφορεί ο Κύριος: «είδον τον σατανάν ως αστραπήν εκ του ουρανού πεσόντα» (Λουκ. 10,1.8. ).
Είναι ο άρχοντας, ο αρχηγός τουαγγελικού τάγματος των εκπεσόντων από τον ουρανό, όταν θέλησαν νααποστατήσουν από το θείο θέλημα. Τότε αυτόματα συντρίφτηκαν καιξέπεσαν από την αξία και τη θέση τους. Έχασαν συγχρόνως και την έκπαγλη και φωτεινή ωραιότητα της μορφής τους. Έγιναν φρικιαστικά τέρατα των οποίων και μόνο η μνήμη είναι μισητή. Δεν υπάρχει στη διαβολική του υπόσταση τίποτα το καλό, το αγαθό, το δίκαιο, το ευθές, το λογικό, το αληθινό.
Ο διάβολος, ο άλλοτε φορέας του φωτός της δικαιοσύνης, της αγάπης και του αγιασμού, μεταβλήθηκε απότομα - με την ανταρσία κατά του Θεού - σε απόλυτο οργανο του σκότους, του μίσους, του ψεύδους, του ολοκληρωτικού κακού και όσων συντελούν στον όλεθρο της φθοράς και του θανάτου. έγινε και θα παραμείνει πάντοτε σκότος και ψεύδος και απώλεια - με ένα επί πλέον σκοπό - την αντίσταση σε οτιδήποτε είναι του Θεού και σε όσα ο Θεός προνοεί και ιδιαίτερα τον ανθρωπο. Έγινε - και ς - κληρονόμος του θανάτου και κάτοικος του Άδη, με κύριο του σκοπό να αποπλανά και να παρασύρει προς το μέρος του όσους μπορέσει.
Κεντρικό στόχο του έχει τον άνθρωπο, που βαδίζει να ενωθεί με το Θεό. Ο διάβολος δεν ενέχεται να τον βλέπει να ανεβαίνει ψηλότερα από την πρώτη αξία, που είχε πριν την έκπτωσή του, γι αυτό και ρίχνει εναντίον τα πιο λυσσαλέα βέλη του. Έγινε και έμεινε κατά πρόθεση ανθρωποκτόνος.
Ως ψέμα και δόλος και κακία δεν παρουσιάζεται φανερά. Μόνο με υποβολές ερεθίζει το νου και τις αισθήσεις με δόλια προσχήματα, για να αποπλανήσει τη σκέψη και τη θέληση, να παρασύρει σε συγκατάθεση τη γνώμη και έτσι να υποσκελίσει το θύμα πάντοτε με δόλο, υποκρισία και απάτη. Ο άνθρωπος κινείται και ενεργεί περισσότερο με τις αισθήσεις και τα συναισθήματα. Ο εχθρός το γνωρίζει αυτό. Γι αυτό ερεθίζει τις αισθήσεις με προφάσεις ευλογοφανείς και έτσι κλέβει ευκολότερα τη συγκατάθεση. Προβάλλει, βλέπετε, τη βιολογική αναγκαιότητα. Αυτό γίνεται και σο σωματικό και ψυχικό κόσμο. Αν ο άνθρωπος είναι ελεύθερος από πάθη και κακές συνήθειες, εύκολα απαλλάσσεται από τη διαβολική επιβουλή και πάλη. Αν όμως είναι αιχμάλωτος πονηρών έξεων, η μάχη είναι σκληρή και αγωνιώδης.
Πάντως η αντίσταση με βάση τον προορισμό μας και τις θείες εντολέςγίνεται κατορθωτή με τη συμμαχία της χάριτος που συνυπάρχει με μας. Δεν έχει εξουσία ο διάβολος απ' ευθείας ή αισθητά να πειράξει τον άνθρωπο. Μόνο με τη φαντασία, με εικόνες, που προβάλλει στην οθόνη της διάνοιας, και με έννοιες μέσω του νου, προκαλεί. Τότε ο άνθρωπος μόνος του αποφασίζει να αποδεχθεί την πρόκληση (προσβολή) ή να την απορρίψει.Αυτός είναι ο κύριος τρόπος επαφής του πονηρού με τον άνθρωπο.
Η συνέχεια πλέον εξαρτάται από τη θέληση του ανθρώπου. Ή να υποκύψει ή να αντισταθεί. Ο αμεσότερος τρόπος της δικής μας άμυνας και αντιστάσεως είναι η
θεία επίκληση (προσευχή) και η ενθύμηση του σκοπού και προορισμού μας. Το παράδειγμα του Κυρίου μας, όταν ήταν στην έρημο, μας χάραξη στον πρακτικό τρόπο της πάλης με τον εχθρό, καθώς και όσα συντελούν σ'αυτόν.
Ο διάβολος δεν έχει προορατική ικανότητα, ούτε γνωρίζει τί σκέπτεται ο άνθρωπος. Συμπεραίνει από τις κινήσεις των συναισθημάτων και ερεθίζει ανάλογα τα μέλη και τις αισθήσεις με εμπαθή νήματα. Όταν βλέπει να κλίνει η διάθεση μετά την εικόνα είτε του πράγματος είτε του νοήματος, που προσέβαλε τη φαντασία, καταλαβαίνει ότι σ' αυτό έχει ο άνθρωπος την επιθυμία και την πρόθεσή του και φέρνει τα κατάλληλα αίτια για να υποτάξει το θύμα του. Στη φύση του ο διάβολος είναι όμοιο μ ε τη φύση του νου. Είναι ταχύτατος, ακούραστος, ανύστακτος και αδίστακτος, αμετάβλητος στην πονηρία και κακία. Μεταβάλλεται και μετασχηματίζεται αμέσως σε διάφορα σχήματα και μορφές, αν αυτό βοηθά τον πονηρό του σκοπό. μετακινείται πάντοτε ταχύτατα, σε κάθε χώρο, και μετέρχεται κάθετρόπο, με κύριος σκοπό της παρεμπόδιση του θείου θελήματος.
ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΘΩΝΑ.
Αποσπάσματα από το βιβλίο "Συζητήσεις στον Άθωνα" του Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού.
Είναι ο άρχοντας, ο αρχηγός τουαγγελικού τάγματος των εκπεσόντων από τον ουρανό, όταν θέλησαν νααποστατήσουν από το θείο θέλημα. Τότε αυτόματα συντρίφτηκαν καιξέπεσαν από την αξία και τη θέση τους. Έχασαν συγχρόνως και την έκπαγλη και φωτεινή ωραιότητα της μορφής τους. Έγιναν φρικιαστικά τέρατα των οποίων και μόνο η μνήμη είναι μισητή. Δεν υπάρχει στη διαβολική του υπόσταση τίποτα το καλό, το αγαθό, το δίκαιο, το ευθές, το λογικό, το αληθινό.
Ο διάβολος, ο άλλοτε φορέας του φωτός της δικαιοσύνης, της αγάπης και του αγιασμού, μεταβλήθηκε απότομα - με την ανταρσία κατά του Θεού - σε απόλυτο οργανο του σκότους, του μίσους, του ψεύδους, του ολοκληρωτικού κακού και όσων συντελούν στον όλεθρο της φθοράς και του θανάτου. έγινε και θα παραμείνει πάντοτε σκότος και ψεύδος και απώλεια - με ένα επί πλέον σκοπό - την αντίσταση σε οτιδήποτε είναι του Θεού και σε όσα ο Θεός προνοεί και ιδιαίτερα τον ανθρωπο. Έγινε - και ς - κληρονόμος του θανάτου και κάτοικος του Άδη, με κύριο του σκοπό να αποπλανά και να παρασύρει προς το μέρος του όσους μπορέσει.
Κεντρικό στόχο του έχει τον άνθρωπο, που βαδίζει να ενωθεί με το Θεό. Ο διάβολος δεν ενέχεται να τον βλέπει να ανεβαίνει ψηλότερα από την πρώτη αξία, που είχε πριν την έκπτωσή του, γι αυτό και ρίχνει εναντίον τα πιο λυσσαλέα βέλη του. Έγινε και έμεινε κατά πρόθεση ανθρωποκτόνος.
Ως ψέμα και δόλος και κακία δεν παρουσιάζεται φανερά. Μόνο με υποβολές ερεθίζει το νου και τις αισθήσεις με δόλια προσχήματα, για να αποπλανήσει τη σκέψη και τη θέληση, να παρασύρει σε συγκατάθεση τη γνώμη και έτσι να υποσκελίσει το θύμα πάντοτε με δόλο, υποκρισία και απάτη. Ο άνθρωπος κινείται και ενεργεί περισσότερο με τις αισθήσεις και τα συναισθήματα. Ο εχθρός το γνωρίζει αυτό. Γι αυτό ερεθίζει τις αισθήσεις με προφάσεις ευλογοφανείς και έτσι κλέβει ευκολότερα τη συγκατάθεση. Προβάλλει, βλέπετε, τη βιολογική αναγκαιότητα. Αυτό γίνεται και σο σωματικό και ψυχικό κόσμο. Αν ο άνθρωπος είναι ελεύθερος από πάθη και κακές συνήθειες, εύκολα απαλλάσσεται από τη διαβολική επιβουλή και πάλη. Αν όμως είναι αιχμάλωτος πονηρών έξεων, η μάχη είναι σκληρή και αγωνιώδης.
Πάντως η αντίσταση με βάση τον προορισμό μας και τις θείες εντολέςγίνεται κατορθωτή με τη συμμαχία της χάριτος που συνυπάρχει με μας. Δεν έχει εξουσία ο διάβολος απ' ευθείας ή αισθητά να πειράξει τον άνθρωπο. Μόνο με τη φαντασία, με εικόνες, που προβάλλει στην οθόνη της διάνοιας, και με έννοιες μέσω του νου, προκαλεί. Τότε ο άνθρωπος μόνος του αποφασίζει να αποδεχθεί την πρόκληση (προσβολή) ή να την απορρίψει.Αυτός είναι ο κύριος τρόπος επαφής του πονηρού με τον άνθρωπο.
Η συνέχεια πλέον εξαρτάται από τη θέληση του ανθρώπου. Ή να υποκύψει ή να αντισταθεί. Ο αμεσότερος τρόπος της δικής μας άμυνας και αντιστάσεως είναι η
θεία επίκληση (προσευχή) και η ενθύμηση του σκοπού και προορισμού μας. Το παράδειγμα του Κυρίου μας, όταν ήταν στην έρημο, μας χάραξη στον πρακτικό τρόπο της πάλης με τον εχθρό, καθώς και όσα συντελούν σ'αυτόν.
Ο διάβολος δεν έχει προορατική ικανότητα, ούτε γνωρίζει τί σκέπτεται ο άνθρωπος. Συμπεραίνει από τις κινήσεις των συναισθημάτων και ερεθίζει ανάλογα τα μέλη και τις αισθήσεις με εμπαθή νήματα. Όταν βλέπει να κλίνει η διάθεση μετά την εικόνα είτε του πράγματος είτε του νοήματος, που προσέβαλε τη φαντασία, καταλαβαίνει ότι σ' αυτό έχει ο άνθρωπος την επιθυμία και την πρόθεσή του και φέρνει τα κατάλληλα αίτια για να υποτάξει το θύμα του. Στη φύση του ο διάβολος είναι όμοιο μ ε τη φύση του νου. Είναι ταχύτατος, ακούραστος, ανύστακτος και αδίστακτος, αμετάβλητος στην πονηρία και κακία. Μεταβάλλεται και μετασχηματίζεται αμέσως σε διάφορα σχήματα και μορφές, αν αυτό βοηθά τον πονηρό του σκοπό. μετακινείται πάντοτε ταχύτατα, σε κάθε χώρο, και μετέρχεται κάθετρόπο, με κύριος σκοπό της παρεμπόδιση του θείου θελήματος.
ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΘΩΝΑ.
Αποσπάσματα από το βιβλίο "Συζητήσεις στον Άθωνα" του Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού.
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ
Στα σοβαρά ετοιμάζεσθε ν' αναχωρήσετε; Δεν το πιστεύω, θα υποφέρετε, νομίζω, λίγο και μετά θα σηκωθείτε υγιής.
Θα έλθει φυσικά και για μας η ώρα του θανάτου. Ο θάνατος δεν είναι κάτι που μπορεί κανείς ν' αποφύγει. Άλλος χθες, άλλος σήμερα, άλλος αύριο, όλοι αναχωρούμε για την αιώνια ζωή. Σημασία δεν έχει το πότε, αλλά το πώς φεύγει κανείς. Ετοιμασθήκατε καθόλου;
Αλλιώς κανείς αντικρίζει τον θάνατο από μακρυά και αλλιώς από κοντά. Ο υγιής και ακμαίος δυσκολεύεται να εννοήσει των εαυτό του στα πρόθυρα της άλλης ζωής. Ο θάνατος είναι μεγάλο μυστήριο για όλους. Φωτίζεται αρκετά με την πίστη στον Χριστό, παραμένει όμως βασικά σαν μυστήριο.
Δεν υπάρχει λόγος να θλιβόμαστε με ανώφελους φόβους. Ο ίδιος ο Κύριος πέθανε (κατά την ανθρωπινή Του φύση) και πέρασε τω κατώφλι του θανάτου. Έτσι έκανε ευκολότερη την διάβαση αυτή για μας. Βαδίζοντας κι εμείς στα ίχνη Του ας μη φοβηθούμε, διότι μαζί Του θα βρεθούμε στην αιώνια μακαριότητα».
«Ου ώρες ζωής του καθενός είναι μετρημένες. Μακάριος εκείνος που διαρκώς περιμένει την ώρα του θανάτου και καθημερινά ετοιμάζεται.
Ποιος είναι ικανός να πει: «Εάν γάρ και πορευθώ εν μέσω σκιάς θανάτου, ου φοβηθήσομαι κακά, ότι σύ μετ.' εμού ει»; (Ψαλμ. 22, 4). Εκείνος που στην ζωή του κοπίασε και κοπιάζει να ευαρεστήσει τον Κύριο. Γι' αυτόν ο θάνατος είναι μια μετάβαση σε άλλη περιοχή γεμάτη παρηγοριά. Εκεί θα μπορεί να ψάλλει:«Κύριε, κατά το πλήθος των οδυνών μου εν τη καρδία μου, αι παρακλήσεις σου εύφραναν την ψυχήν μου» (Ψαλμ. 93, 19).
Βέβαια το πλησίασμα του θανάτου ίσως δημιουργεί κάποιο φόβο. Ας έχετε όμως θάρρος. Ο Κύριος νίκησε τον θάνατο. Αυτός θ' αναδείξει νικητή και κάθε πιστό.
Ο εχθρός θα κάνει την τελευταία επίθεση του. Ο πιστός που ετοιμάσθηκε, δεν θα δειλιάσει, αλλά θα παραδώσει τον εαυτό του στον Κύριο. Άγγελοι θα πλησιάσουν και θ' απομακρύνουν κάθε δαιμονική επήρεια. Δεν βαδίζουμε προς το άγνωστο και η ελπίδα μας δεν θα μας πλανέψει.
Εάν πραγματικά ήλθε η ώρα ν' αναχωρήσετε και εάν αξιωθείτε να εισέλθετε στην βασιλεία των ουρανών, προσευχηθείτε και για μας να μας χαρίσει ο Κύριος μετάνοια και διόρθωση. Η ευλογία του Θεού μαζί σας».
«Βαθειά θλίψη επικρατεί όταν κάποιος πεθαίνει. Αλλά τί είναι ο θάνατος; Είναι η μετάβαση από την μια μορφή ζωής στην άλλη, όπως το πέρασμα από το ένα δωμάτιο στο άλλο. Η Άννα σας λοιπόν ζει. Ζει σε μια άλλη κατάσταση. Θυμάται τον αγαπητό της Ν., τα παιδιά της και τους υπολοίπους συγγενείς. Τους βλέπει και θλίβεται με τον πόνο τους.
Θα είχε νόημα η μεγάλη θλίψη, εάν αντιμετώπιζε τον θάνατο ανέτοιμη. Εφ' όσον όμως κοινωνούσε και εξαγνιζόταν με την εξομολόγηση, θα ζει τώρα την μακάρια ζωή. Και αν δεν κατόρθωσε να κοινωνήσει στο τέλος της επιγείου ζωής, και αυτό μη σας στενοχωρεί, θυμηθείτε τις συχνές προηγούμενες θ. Μεταλήψεις. Παρηγορηθείτε με την σκέψη ότι αμείβεται τώρα, γιατί ήταν ένα πιστό τέκνο της Εκκλησίας, του άφθαρτου αυτού σώματος του Χρίστου».
«Δεν θλίβομαι για τους νεκρούς όταν είμαι βαθειά πεπεισμένος ότι σώθηκαν και βρίσκονται κοντά στον Θεό. Γιατί να λυπάμαι όταν αυτοί χαίρονται; Εάν αυτοί μας βλέπουν, (και ασφαλώς μας βλέπουν), δεν θα τους είναι δυσάρεστα τα δάκρυα μας;
Θα πω καλύτερα κλαίμε για τον εαυτό μας, επειδή τους χάσαμε. Και αυτό δεν είναι σωστό. Διότι δεν παύουν να είναι κοντά μας και να μας ευεργετούν, όχι βέβαια ορατά. Τώρα μάλιστα είναι ακόμα περισσότερο κοντά μας, διότι σαν άϋλες υπάρξεις δεν περιορίζονται από τον χώρο.
Φιλοσοφώντας έτσι την υπόθεση του θανάτου δεν κλαίω και δεν θρηνώ για τους νεκρούς που βρίσκονται στον ουρανό».
«Το περιβάλλον σας βοηθά να σκέπτεστε την αιωνιότητα, που αρχίζει με το τέλος της επιγείου ζωής. Μπορείτε όμως και οπουδήποτε αλλού ν' ασχολείσθε με την πνευματική αυτή εργασία. Ενώστε τον νου και την καρδιά με την ενθύμηση της αιωνιότητας και με το πρίσμα της να βλέπετε κάθε εφήμερο γεγονός.
Η εμπιστοσύνη στον Θεό αποτελεί σημαντικό παράγοντα στην πνευματική ζωή. Είναι αποτέλεσμα μιας βαθειάς πίστεως στην πρόνοια και στην αγάπη Του.
Αληθινή ζωή δεν είναι αυτή που ζούμε εδώ στην γη, αλλά εκείνη που θα ζήσουμε στον ουρανό. Εάν αυτή εδώ ήταν η αληθινή ζωή, τότε δεν θα πεθαίναμε. Εδώ στην γη προετοιμαζόμαστε για τον ουρανό, όπου δεν θα υπάρχει η κοσμική τάξη των πραγμάτων, αλλά η αγγελική».
«Με ρωτάτε, πως να μνημονεύετε τους γονείς σας που πέθαναν αιρετικοί. Στην ατομική σας προσευχή να τους μνημονεύετε αναθέτοντας τους στο απέραντο έλεος του Θεού. Στον ναό όμως μην τους μνημονεύετε.Η Εκκλησία προσεύχεται για την σωτηρία των τέκνων της και την επιστροφή των πλανεμένων. Είναι ο ζωντανός κρίκος όλων των πιστών (ζώντων και νεκρών), που αποτελούν ένα σώμα με κεφαλή τον Χριστό. Οι άπιστοι (ζώντες και νεκροί) δεν συμμετέχουν σ' αυτό το σώμα.
Όσοι πεθαίνουν αιρετικοί, μοιάζουν μ' όσους αυτοκτονούν. Η Εκκλησία δεν προσεύχεται γι' αυτούς, διότι πεθαίνουν με θανάσιμο αμάρτημα. Είναι πικρές για σας οι αλήθειες αυτές. Μπορείτε όμως να ελπίζετε στο απεριόριστο έλεος του Θεού και να το επικαλείσθε στις ατομικές σας προσευχές.
Οι ψυχές των αμετανόητων νεκρών περνούν από την μερική κρίση κατά την οποία καθορίζεται η μελλοντική τιμωρία, που θα έχουν μετά την τελική κρίση. Μέχρι τότε περιμένουν την φοβερή εκείνη ώρα με την πρόγευση τής αιωνίου κολάσεως».
«Επιτρέψτε μου να σας θέσω ένα πρόβλημα, για να το λύσετε: Ποιά είναι η καλή απολογία που πρέπει να δώσουμε ενώπιον του φοβερού βήματος του Κριτού κατά την δευτέρα παρουσία;
Όταν το λύσετε γράψτε μου. Δεν σας ορίζω χρόνο, έστω κι αν σ' όλη σας την ζωή αναζητάτε την λύση. Μόνο μην αφήσετε ποτέ ούτε μια ημέρα να περάσει χωρίς να το σκεφτείτε. Κι αν αυτό είναι λίγο, τότε μην αφήσετε ούτε μία ώρα χωρίς να σκεφτείτε το πρόβλημα που σας θέτω».
Αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου
Θα έλθει φυσικά και για μας η ώρα του θανάτου. Ο θάνατος δεν είναι κάτι που μπορεί κανείς ν' αποφύγει. Άλλος χθες, άλλος σήμερα, άλλος αύριο, όλοι αναχωρούμε για την αιώνια ζωή. Σημασία δεν έχει το πότε, αλλά το πώς φεύγει κανείς. Ετοιμασθήκατε καθόλου;
Αλλιώς κανείς αντικρίζει τον θάνατο από μακρυά και αλλιώς από κοντά. Ο υγιής και ακμαίος δυσκολεύεται να εννοήσει των εαυτό του στα πρόθυρα της άλλης ζωής. Ο θάνατος είναι μεγάλο μυστήριο για όλους. Φωτίζεται αρκετά με την πίστη στον Χριστό, παραμένει όμως βασικά σαν μυστήριο.
Δεν υπάρχει λόγος να θλιβόμαστε με ανώφελους φόβους. Ο ίδιος ο Κύριος πέθανε (κατά την ανθρωπινή Του φύση) και πέρασε τω κατώφλι του θανάτου. Έτσι έκανε ευκολότερη την διάβαση αυτή για μας. Βαδίζοντας κι εμείς στα ίχνη Του ας μη φοβηθούμε, διότι μαζί Του θα βρεθούμε στην αιώνια μακαριότητα».
«Ου ώρες ζωής του καθενός είναι μετρημένες. Μακάριος εκείνος που διαρκώς περιμένει την ώρα του θανάτου και καθημερινά ετοιμάζεται.
Ποιος είναι ικανός να πει: «Εάν γάρ και πορευθώ εν μέσω σκιάς θανάτου, ου φοβηθήσομαι κακά, ότι σύ μετ.' εμού ει»; (Ψαλμ. 22, 4). Εκείνος που στην ζωή του κοπίασε και κοπιάζει να ευαρεστήσει τον Κύριο. Γι' αυτόν ο θάνατος είναι μια μετάβαση σε άλλη περιοχή γεμάτη παρηγοριά. Εκεί θα μπορεί να ψάλλει:«Κύριε, κατά το πλήθος των οδυνών μου εν τη καρδία μου, αι παρακλήσεις σου εύφραναν την ψυχήν μου» (Ψαλμ. 93, 19).
Βέβαια το πλησίασμα του θανάτου ίσως δημιουργεί κάποιο φόβο. Ας έχετε όμως θάρρος. Ο Κύριος νίκησε τον θάνατο. Αυτός θ' αναδείξει νικητή και κάθε πιστό.
Ο εχθρός θα κάνει την τελευταία επίθεση του. Ο πιστός που ετοιμάσθηκε, δεν θα δειλιάσει, αλλά θα παραδώσει τον εαυτό του στον Κύριο. Άγγελοι θα πλησιάσουν και θ' απομακρύνουν κάθε δαιμονική επήρεια. Δεν βαδίζουμε προς το άγνωστο και η ελπίδα μας δεν θα μας πλανέψει.
Εάν πραγματικά ήλθε η ώρα ν' αναχωρήσετε και εάν αξιωθείτε να εισέλθετε στην βασιλεία των ουρανών, προσευχηθείτε και για μας να μας χαρίσει ο Κύριος μετάνοια και διόρθωση. Η ευλογία του Θεού μαζί σας».
«Βαθειά θλίψη επικρατεί όταν κάποιος πεθαίνει. Αλλά τί είναι ο θάνατος; Είναι η μετάβαση από την μια μορφή ζωής στην άλλη, όπως το πέρασμα από το ένα δωμάτιο στο άλλο. Η Άννα σας λοιπόν ζει. Ζει σε μια άλλη κατάσταση. Θυμάται τον αγαπητό της Ν., τα παιδιά της και τους υπολοίπους συγγενείς. Τους βλέπει και θλίβεται με τον πόνο τους.
Θα είχε νόημα η μεγάλη θλίψη, εάν αντιμετώπιζε τον θάνατο ανέτοιμη. Εφ' όσον όμως κοινωνούσε και εξαγνιζόταν με την εξομολόγηση, θα ζει τώρα την μακάρια ζωή. Και αν δεν κατόρθωσε να κοινωνήσει στο τέλος της επιγείου ζωής, και αυτό μη σας στενοχωρεί, θυμηθείτε τις συχνές προηγούμενες θ. Μεταλήψεις. Παρηγορηθείτε με την σκέψη ότι αμείβεται τώρα, γιατί ήταν ένα πιστό τέκνο της Εκκλησίας, του άφθαρτου αυτού σώματος του Χρίστου».
«Δεν θλίβομαι για τους νεκρούς όταν είμαι βαθειά πεπεισμένος ότι σώθηκαν και βρίσκονται κοντά στον Θεό. Γιατί να λυπάμαι όταν αυτοί χαίρονται; Εάν αυτοί μας βλέπουν, (και ασφαλώς μας βλέπουν), δεν θα τους είναι δυσάρεστα τα δάκρυα μας;
Θα πω καλύτερα κλαίμε για τον εαυτό μας, επειδή τους χάσαμε. Και αυτό δεν είναι σωστό. Διότι δεν παύουν να είναι κοντά μας και να μας ευεργετούν, όχι βέβαια ορατά. Τώρα μάλιστα είναι ακόμα περισσότερο κοντά μας, διότι σαν άϋλες υπάρξεις δεν περιορίζονται από τον χώρο.
Φιλοσοφώντας έτσι την υπόθεση του θανάτου δεν κλαίω και δεν θρηνώ για τους νεκρούς που βρίσκονται στον ουρανό».
«Το περιβάλλον σας βοηθά να σκέπτεστε την αιωνιότητα, που αρχίζει με το τέλος της επιγείου ζωής. Μπορείτε όμως και οπουδήποτε αλλού ν' ασχολείσθε με την πνευματική αυτή εργασία. Ενώστε τον νου και την καρδιά με την ενθύμηση της αιωνιότητας και με το πρίσμα της να βλέπετε κάθε εφήμερο γεγονός.
Η εμπιστοσύνη στον Θεό αποτελεί σημαντικό παράγοντα στην πνευματική ζωή. Είναι αποτέλεσμα μιας βαθειάς πίστεως στην πρόνοια και στην αγάπη Του.
Αληθινή ζωή δεν είναι αυτή που ζούμε εδώ στην γη, αλλά εκείνη που θα ζήσουμε στον ουρανό. Εάν αυτή εδώ ήταν η αληθινή ζωή, τότε δεν θα πεθαίναμε. Εδώ στην γη προετοιμαζόμαστε για τον ουρανό, όπου δεν θα υπάρχει η κοσμική τάξη των πραγμάτων, αλλά η αγγελική».
«Με ρωτάτε, πως να μνημονεύετε τους γονείς σας που πέθαναν αιρετικοί. Στην ατομική σας προσευχή να τους μνημονεύετε αναθέτοντας τους στο απέραντο έλεος του Θεού. Στον ναό όμως μην τους μνημονεύετε.Η Εκκλησία προσεύχεται για την σωτηρία των τέκνων της και την επιστροφή των πλανεμένων. Είναι ο ζωντανός κρίκος όλων των πιστών (ζώντων και νεκρών), που αποτελούν ένα σώμα με κεφαλή τον Χριστό. Οι άπιστοι (ζώντες και νεκροί) δεν συμμετέχουν σ' αυτό το σώμα.
Όσοι πεθαίνουν αιρετικοί, μοιάζουν μ' όσους αυτοκτονούν. Η Εκκλησία δεν προσεύχεται γι' αυτούς, διότι πεθαίνουν με θανάσιμο αμάρτημα. Είναι πικρές για σας οι αλήθειες αυτές. Μπορείτε όμως να ελπίζετε στο απεριόριστο έλεος του Θεού και να το επικαλείσθε στις ατομικές σας προσευχές.
Οι ψυχές των αμετανόητων νεκρών περνούν από την μερική κρίση κατά την οποία καθορίζεται η μελλοντική τιμωρία, που θα έχουν μετά την τελική κρίση. Μέχρι τότε περιμένουν την φοβερή εκείνη ώρα με την πρόγευση τής αιωνίου κολάσεως».
«Επιτρέψτε μου να σας θέσω ένα πρόβλημα, για να το λύσετε: Ποιά είναι η καλή απολογία που πρέπει να δώσουμε ενώπιον του φοβερού βήματος του Κριτού κατά την δευτέρα παρουσία;
Όταν το λύσετε γράψτε μου. Δεν σας ορίζω χρόνο, έστω κι αν σ' όλη σας την ζωή αναζητάτε την λύση. Μόνο μην αφήσετε ποτέ ούτε μια ημέρα να περάσει χωρίς να το σκεφτείτε. Κι αν αυτό είναι λίγο, τότε μην αφήσετε ούτε μία ώρα χωρίς να σκεφτείτε το πρόβλημα που σας θέτω».
Αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου
ΔΥΟ ΑΓΓΕΛΟΙ
«Σε μια σκάλα ήταν δύο Άγγελοι. Ο ένας ανεβοκατέβαινε συνεχώς.
Ο άλλος κάθονταν ακίνητος και δεν έκανε τίποτα. Τον ρωτάει κάποιος:
- "Γιατί ο άλλος Άγγελος ανεβοκατεβαίνει συνεχώς και εσύ κάθεσαι άπραγος;"
- "Γιατί ο άλλος ανεβοκατεβάζει στο Θεό τις προσευχές των ανθρώπων, τα αιτήματά τους" απάντησε.
"Δώσε μου αυτό,δώσε μου το άλλο.
Εμένα η δουλειά μου είναι να να ανεβοκατεβάζω τις ευχαριστίες και επειδή δε λένε ευχαριστώ οι άνθρωποι, δεν έχω δουλειά...
Κάπου- κάπου λέει κάποιος ένα ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ.
Δυσκολεύονται να πουν Δόξα σοι ο Θεός, να πουν ένα ευχαριστώ. ..........."
Ο άλλος κάθονταν ακίνητος και δεν έκανε τίποτα. Τον ρωτάει κάποιος:
- "Γιατί ο άλλος Άγγελος ανεβοκατεβαίνει συνεχώς και εσύ κάθεσαι άπραγος;"
- "Γιατί ο άλλος ανεβοκατεβάζει στο Θεό τις προσευχές των ανθρώπων, τα αιτήματά τους" απάντησε.
"Δώσε μου αυτό,δώσε μου το άλλο.
Εμένα η δουλειά μου είναι να να ανεβοκατεβάζω τις ευχαριστίες και επειδή δε λένε ευχαριστώ οι άνθρωποι, δεν έχω δουλειά...
Κάπου- κάπου λέει κάποιος ένα ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ.
Δυσκολεύονται να πουν Δόξα σοι ο Θεός, να πουν ένα ευχαριστώ. ..........."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου